کاش دزدان عاشقی را از وجودم می ربودند

                                  تا دگر محتاج چشمان سیاه او نباشم

                            آن کسی که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود

                             دیدمش عشق را تعارف به یک بیگانه کرد

                                              عشق را آلوده کرد !!!   

                                   روزی خواهم گفت:

                                                  که آماده دلباختنم

                                                                   و آن هنگام

                                                                             قلبم از آن توست .

ما همه

در رویای باغ گل سرخ پشت افقهای دور

                                                     به سر می بریم

به جای آن که

                      از گلهای سرخ خانه مان

                                                                   لذت ببریم.

                                                                                      قبول داری؟؟؟

دیدارهایمان چه زود گذشت . . .

چه قدر زود از انتهای کوچه ی دلبستگیها پر کشیدی . . .

تو که می گفتی از این کوچه گر بارها گذر کنم باز هم خسته  نمی شوم. . .

اما دیشب به من گفتی که دیگر خسته شده ای . . .

و دیدار ها خواب را از چشمانت گرفته اند . . .

چه قدر زود این را گفتی . . .

کاش وقتی این را می گفتی که لا اقل گونه هایم را خیس نمی دیدی . . .

آه از این همه بی رحمی. . .

چرا ؟. . .

مگر در معصومیت نگاهم معرفت و خوبی را ندیدی؟؟؟ . . .